چه خوب است
پنهان در پیراهنی زرد
جان از گزند نگاه ایمن داشتن
چه خوب است
زیر دندان تیغه ی اعدام
این فریاد:
شیرکاکائو فان هوتن بنوشید!
من
این لحظه ی اوج
این بلندای فشفشه را
به هیچ چیز نخواهم داد
نخواهم...
ولادیمیر مایاکوفسکی
برگردان م.کاشی گر
مشروطه والاترین دستاورد انسان ایرانی در طول تاریخ ستم آلود خویش است. البته قصدم این نیست این جا برای مشروطه سینه چاک دهم و زنده باد و زنده باد جار بزنم اساتید محترم و محترمه در همایش های پرشور خودشان آن قدر هوار میزنند و در نقدهاشان آن قدر سینه و ماتحت خودشان را پاره میکنند و خوانش های خودشان را به خورد من و تو می دهند که جای چندانی برای نفس کشیدن ما باقی نمی ماند چه رسد به...
امروزه روز مشروطه هم، بهانه ی خوبی ست برای خالی کردن عقده ها، وقت خوبی است برای پنهان شدن و مجالی مناسب برای رنگ کردن و ظاهرسازی. مشروطه ی ابزاری از سر و کول رسانه ی ملی ما بالا میرود .
حرف ما که این نبود! جدای هر چه قبیله گری و دادو فریاد است سوای همه ی مشروطه ی اسلامی ها، مشروطه ی ایرانی از آن جا حایز اهمیت است که برای نخستین بار اراده ی عقلانی، آزادی، قانون اساسی، حقوق مدنی و فردیت را در زبان الکن ما جاداد. انسان ایرانی بعد از مشروطه دارای رسمیت شد و این نفس وا مانده ی لنگ هم که حالا بر می آید بی گمان . سر در آبشخور یک قرن پیش دارد
بلبل پربسته ز کنج قفس درآ
نغمه ی آزادی نوع بشر سرا
در نفسی عرصه ی این خاک توده را
پر شرر کن!
مسافر معصوم سطرها!
بی هوده بازی را جدی گرفته ای
وگرنه برای خون فرقی نمی کند
که از رگ های من و تو بگذرد
یا
از جوب های خیابان.
گروس عبدالملکیان
