... [ دیالوگ ] ...

پدربزرگ ام هميشه مي گفت: ‍‍‍«زنده گي جور ِ گيج كننده اي كوتاه است. به گذشته كه نگاه مي كنم، زنده گي آن قدر به نظرم كوتاه مي آيد كه به زحمت مي توانم بفهمم، چه طور ممكن است، مردِ جواني _ براي مثال مي گويم_ تصميم بگيرد به طرف دهكده ي ِ بعدي بتازد، ولي نترسد كه _گذشته از حوادث ِ بين راه_ مهلت ِ همين زنده گي معمولي ِ خوش و خرم، بارها كوتاه تر از آن زماني باشد كه براي ِ چنين سفري لازم است.

نوشته ي ِ فرانتس كافكا / ترجمه ي ِ بابك احمدي