+ نوشته شده در چهارشنبه 23 اردیبهشت1388ساعت 20:45 توسط ع.س.
|
دلتنگيهاي آدمي را/ باد ترانهاي ميخواند،/ روياهايش را/ آسمان پرستاره ناديدهميگيرد،/ و هر دانهي برفي/ به اشكي نريخته ميماند./ سكوت/ سرشار از سخنان ناگفتهاست/ از حركات ناكرده/ اعتراف به عشقهاي نهان/ و شگفتيهاي بر زبان نيامده./ در اين سكوت/ حقيقت ما نهفتهاست/ حقيقت تو/ و من.